Archiwum kategorii: historia antropologii

Według Sola Taxa, dwa najważniejsze aspekty antropologii w działaniu wynikły bezpośrednio z Projektu Fox:
- badania naukowe są w zasadzie punktem wyjścia,
- badacz musi być przygotowany na możliwość porzucenia każdej koncepcji, która okaże się niepożądana przez ludzi, na rzecz których pracuje.
Sol Tax wskazuje, iż antropolog powinien pokazywać fakty wynikające z metody naukowej, a nie z jego osobistej oceny; wyjaśnić w jaki sposób owe fakty mogą poprawić sytuację, w której znajdują się badani. Jego zdaniem pogłębiona wiedza, owocuje konstruktywnymi implikacjami. Nie stawia się tutaj na stosowanie ogólnych antropologicznych zasad do konkretnych danych, to ludzie sami podejmują decyzje, które mają mieć wpływ na ich przyszłe życie. Zadaniem antropologa jest korzystanie z tej wiedzy zgodnie z systemem wartości ludzi, na rzecz których pracuje.
Antropolog bierze odpowiedzialność za życie konkretnych ludzi. Musi być przygotowany na radzenie sobie z różnorodnymi problemami, także z własnym rozczarowaniem i frustracją. I raczej nie może obwinić innych (prócz siebie samego) za niepowodzenia (Tax 1964: 257)
Nic dziwnego, iż ta metoda badań nie jest powszechnie używana, ani zaakceptowana jako w pełni uprawniona. Stawka jest wysoka, a gra niebezpieczna. Mimo to antropologia w działaniu jest dość mocno osadzona w tradycji i duchu ogólnej antropologii i daje możliwość zademonstrowania tego co najlepsze w jej znaczeniu i użyciu. (Tax 1964: 257)

Antropologia w działaniu gwarantuje badaczowi intelektualną i polityczną niezależność, którą kojarzy się z badaczem akademickim. Z założenia jest oparta na relacjach z uniwersytetami, fundacjami i stowarzyszeniami (Tax 1964: 257). Według Mitchell’a udział w rządowym programie nie musi oznaczać bezpośrednio kontroli ze strony władz, dlatego nie wyklucza on współpracy z władzami na poziomie lokalnym, narodowym, czy międzynarodowym.

Czytaj dalej →