Partyzancka etnografia

Guerrilla ethnography to metoda badań pozwalająca na niejawną i relatywnie krótką (czasem zaledwie kilkugodzinną) obserwację zjawisk w ich kontekście; zakłada symultaniczną rejestrację danych z wielu perspektyw. Badacze biorący udział w projekcie łączą się w pary; zadaniem jednej osoby jest dyskretna rejestracja sytuacji przy użyciu kamery (najczęściej używa się kamery w telefonie komórkowym), zadaniem drugiej – sporządzanie notatek z obserwacji. Bogactwo informacji to rezultat pracy dużej liczby osób zajmujących się odmiennymi aspektem badanego problemu. Zatem inaczej niż w klasycznej etnografii, badacze nie starają się zarejestrować wszystkiego, co dzieje się wokół nich, każda grupa koncentruje się na konkretnych zjawiskach. Partyzancka etnografia świetnie pracuje w sytuacji, gdy badacze mogą „wmieszać” się w tłum (np. na stacji kolejowej, w muzeum, na targowisku, czy w innym publicznym miejscu), stać się uczestnikami badanego zjawiska. W takich badaniach przyjmuje się, że zestawienie różnorodnych danych pozwoli badaczom uzyskać holistyczny a zarazem nasycony szczegółami obraz badanego środowiska.

Przykład: Mobility in Delhi

Mobility in Delhi to projekt badawczy przeprowadzony w dniach 18-20 marca 2005 r. w Indiach. Uczestnicy badań podzielili się na 10 par, zadaniem każdej z nich było dotarcie – wybranym środkiem transportu – do Dworca Kolejowego Old Delhi. Badacze mieli odpowiedzieć na pytana o doświadczenia związane z podróżą: czas, komfort, bezpieczeństwo, łatwość dostępu do danego środka transportu oraz koszty podróży. Poza tym zbierano informacje dotyczące tego, kto korzysta z poszczególnych usług, a kto jest wykluczony i dlaczego? Efekty pracy zespołu można zobaczyć w raporcie z badań (pdf).

Problemy

Istnieją dwa główne problemy związane z użyciem Guerilla ethnography: praktyczny i etyczny. Do badań wykorzystuje się telefony komórkowe, z których często otrzymuje się dane niskiej jakości. Użycie kamery uczyniłoby projekt „widzialnym”, co stanowi sytuację niepożądaną w przypadku obserwacji niejawnej. Jeśli chodzi o kwestie etyczne, to w przypadku takich badań pojawiają się wszystkie wątpliwości związane obserwacją niejawną. Poza tym robienie zdjęć i nagrań w miejscu publicznym bez żadnego pozwolenia, własność danych i możliwość ich publikowania są w dużym stopniu ograniczone [więcej na ten temat Pink 2009].

Ocenę tej metody pozostawiam czytelnikowi.

S. Pink, Etnografia wizualna, Kraków 2009.

Advertisements

Informacje o Katarzyna Wala

Jestem antropolożką, animatorką kultury, badaczką jakościową i trenerką. Obecnie piszę rozprawę doktorską z zakresu etnografii sensorycznej (UWr.). Od 2009 r. współtworzę projekt Fonosfera - antropologia zmysłów; zajmuję się również badaniami marketingowymi.
Ten wpis został opublikowany w kategorii antropologia stosowana, badania jakościowe, badania rynku, etnografia, etyka, materiały do zajęć, metodologia badań i oznaczony tagami . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Jedna odpowiedź na „Partyzancka etnografia

  1. Pingback: Etnografia. Projektowanie. Innowacja « antropologia za_stosowana

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s